Klein maar fijn!

Jasmijntje, daar lig je dan in de couveuse zo klein. Een klein handje vol aan toeters en bellen.
Vorige week was mama nog aan het werk. Op een dood gewone dag, 's ochtends geef ik je zus een dikke kus, tot vanavond lieverd!

Ik zit in gesprek met een gezin die evt gebruik wil maken van opvang bij een zorgboerderij, omdat we daarna samen naar nog een gesprek gaan, wil ik nog even naar het toilet. Ik voel even daarvoor iets lopen?? Eenmaal op het toilet vloeit het bloed, bloed, bloed. Ik ren het toilet uit, gil.

Mensen komen aan rennen. ik word op een bank gelegd en 112 word gebeld. Met loeiende sirenes naar het dichtst bijzijnde ziekenhuis. Ik wil je voelen Jasmijn ¦waarom beweeg je nu niet?? in het ziekenhuis horen ze een hartje pfff. Wel krijg ik gelijk een prikje voor de longrijping. De bloedingen blijven aan en gezien het termijn 26 weken moet ik met spoed naar het UMCG.

Met loeiende sirenes, inmiddels papa en oma gebeld. ze rijden mee en weten niet wat er allemaal gebeurt. Eenmaal in het ziekenhuis blijven de bloedingen komen, ik val een aantal keren weg. De weeën zijn inmiddels begonnen door de vele bloedingen. In overleg krijg ik weeënremmers toegediend. De bloedingen stoppen. De daaropvolgende dagen moet ik rust houden, de bloedingen blijven uit. Wel is het een raadsel waardoor ze zijn ontstaan. Wanneer ik inmiddels bijna een week in het ziekenhuis lig met bedrust word ik erg misselijk. De standaard controles worden gedaan en ineens blijkt mijn bloeddruk extreem hoog? Eiwitten worden gevonden in mijn urine en het protocol wordt gestart.

Na een paar dagen wisselend in hoe ik mij voel, kan ik ineens geen daglicht meer verdragen, overgeven en mijn lijf lijkt geheel van slag. Ik herken mezelf geen eens meer, 15 kilo zwaarder door het vocht wat mijn lijf vast houdt. Zelfs je zus herkent mama niet meer en wil geen knuffel. De waardes vliegen alle kanten op en mijn hartslag gaat van heel snel ineens naar minimaal. Ik krijg een magnesium bolus toegediend en de volgende dag wordt besloten voor een spoedkeizersnede.



En daar lig je dan zo perfect en mooi maar nog zo onrijp. De eerste week doe je het erg goed. Dan geef je aan dat je het niet alleen kunt. Steeds vaker gaan de bellen af. Je zuurstof gehalte is erg laag en je hebt meer ondersteuning nodig. Dit heeft mede te maken door een open ductus. Er is een open verbinding tussen de longslagader en de lichaamsslagader. Je krijgt 2 maal medicatie toegediend en na lang wachten lijkt dit toch aan te slaan. Heel langzaam krijg je grip op je eigen lijfje en lukt het steeds beter om zelf te ademen. Na veel geduld en daarnaast nog verschillende complicaties zoals infecties en een onrijp ademhalingsstelsel, veel moeite met drinken en groeien ben je met 41 weken thuis gekomen. 

Inmiddels ben je alweer 6 jaar en zit je vol trots in groep 3 en heb je inmiddels je zwemdiploma`s behaald. Op school noemen ze je weleens kleintje. Maar dan zeggen wij vol trots: Klein maar fijn ik wil niet groter zijn!!
 
Mijn ervaringsverhaal heeft in het tijdschrift Kleine maatjes gestaan.



 
Mijn werkwijze