Hoor en zien jullie mij?

Hallo, hoor en zien jullie mij eigenlijk wel? Het zijn vragen van kinderen, mijn kinderen, kleinkinderen van opa en oma, kinderen op straat, de sportclub, de kinderen in de klas, je herkent het van jezelf als kind, je hoort je innerlijk kind. Maar daarnaast ook jij als volwassene wilt gehoord en gezien worden. 
Als moeder van 2 meiden van 9 (geboren met 40+ weken en een gewicht van 3750 gram) en een dochter van 7 (geboren met 27+6 dagen een een gewicht van 735 gram) hoor ik regelmatig MAMAAA, waar ben je, mogen we een snoepje, Zij pakt mijn pop af. Vragen waar ze een antwoord of reactie van mij verwachten. Ze verwachten dat ik responsief en sensitief reageer zodat ze zich gehoord en gezien voelen en groeien in hun emotionele ontwikkeling en de hechtingsband tussen mijn kinderen en mij maar ook hun eigenwaarde en hun innerlijke hechting weer verstevigd. 

Vanuit mijn werk heb ik regelmatig te maken gehad met kinderen met een verstoorde hechting. Kinderen met een verstoorde hechting willen graag gezien en gehoord worden. Alleen hebben ze moeite om het contact op een sociaal wenselijke manier aan te gaan. 

Hechting is een proces van interactie tussen een kind en een of meer van zijn opvoeders dat leidt tot een duurzame affectieve relatie. Onder normale omstandigheden ontwikkelen kinderen de eerste gehechtheidsrelaties met volwassenen als ze tussen de zes en twaalf maanden oud zijn. Meestal gaat het dan om de ouders, de grootouders en bijvoorbeeld pedagogisch medewerkers. Zo ontstaat een netwerk van gehechtheidsrelaties, al hebben kinderen vaak wel een voorkeur voor de ene persoon boven de andere. Hechting is bepalend voor een goede ontwikkeling van een kind. Voor het ontstaan van een veilige gehechtheidsrelatie zijn er drie basale voorwaarden: sensitief reageren op het kind, continuïteit in de aanwezigheid van de gehechtheidspersoon, en de mate waarin een ouder zich kan verplaatsen in een kind (het mentaliseren door de ouder). 

Toen mijn jongste dochter veel te vroeg ter wereld kwam en nog lange tijd in het ziekenhuis moest verblijven was het een grote angst voor mij dat onze hechtingsband niet goed tot stand zou komen. Ik had genoeg voorbeelden gezien dat dit voor zowel het kind als de ouder complexe problematiek was. Ik was dan ook vastbesloten dat de borstvoeding en het buidelen moest slagen om haar zo goed mogelijk te laten hechten aan ons. Ook toen ze eenmaal thuis was zijn we dit zo lang mogelijk vol blijven houden. 

Eenmaal thuis was daar ook grote Zus. Die vaak riep: Hoor en zien jullie mij? Ik ben er ook nog. Ik ben al wel een meisje van 2 jaar, maar ik heb jullie ook nog zo hard nodig. Ik heb jullie al zo lang moeten missen en mijn hechtingsproces is ook nog lang niet “af”. Ik wil gehoord en gezien worden. Dat horen en zien van zus heeft mij in de eerste 2 jaar veel moeite gekost. Nadat de jongste uit het ziekenhuis ontslagen was, word je ineens weer een “normaal” gezin. Alles gaat door. Je omgeving hoort en ziet je weer als een volwaardige moeder die meedraait in de maatschappij. De jongste ging in haar ontwikkeling als een speer. De pijlen stonden nog steeds gericht op haar ontwikkeling en haar hechtingsproces, daar was ik vanuit “professional” geschoold in. 

Mijn oudste riep steeds vaker MAMAAA zie en hoor mij nu eens ECHT. Reageer eens sensitief en responsief en reageer niet op het gedrag wat ik laat zien, maar reageer op de boodschap achter het gedrag. Doordat ik moeite had mijn aandacht te verdelen en ik alleen maar primair kon reageren vanuit overleving (zo voelde het) moest Zuslief geduld hebben want zusje-lief wilde drinken aan de borst. Zoals elke “gezonde” peuter in de leeftijd van 2-4 jaar had ze niet veel geduld en haar dierlijke driften kwamen naar boven. Zusje lief werd flink gebeten in haar wangen, ze werd opgetild aan haar hoofd, andere kinderen werden geknepen. Ze had veel moeite met inslapen, doorslapen. En mama had moeite om haar opvoedingsvaardigheden adequaat uit te voeren. Regelmatig stond ik tegen haar te schreeuwen, ik pakte haar bij de arm en ze werd ruw op de trap gezet, zonder tekst en uitleg. Daarna kwam het schuldgevoel bij mij. Sorry, sorry en ik wist niet hoe veel ik haar moest knuffelen. Om even later het bovenstaande riedeltje weer af te gaan omdat ze weer “iets” deed wat mij erg raakte/boos maakte. We belanden in een vicieuze cirkel, waar ik naar de buitenwereld lange tijd mooi weer kon spelen. Tot ik er meer openheid aan ging geven. Wat een verademing om herkenning en erkenning te ontvangen.  Bij toeval kwam ik in contact met een kindertolk en zij heeft op verzoek het gedrag van mijn oudste dochter vertaald en gespiegeld aan mij. 

Een kindertolk vertaalt het gedrag, de ontwikkeling, het spel of de klachten van kinderen op een liefdevolle en methodische wijze naar levenslessen voor de ouder/opvoeder. Voor de ouder voelt het alsof het eigen kind een hoogstpersoonlijke boodschap vertelt.

Toen ik deze boodschap eenmaal door had en het gedrag van mijn oudste dochter kon zien als: Mam, hoor en zie jezelf, luister naar je gevoel, je innerlijke kinderen. Maar bovenal Hoor en Zie mij als jou dochter die jou net zo hard nodig heeft. Door naar mijn gevoel en haar “gedrag” te luisteren. En steeds meer hier mee in verbinding te gaan staan en handelen naar mijn gevoel, kon ik beter aansluiten bij de behoefte van mijn oudste dochter. Sensitief en responsief reageren kreeg weer de ruimte en haar hechtingsproces kon weer verder groeien. Ze kon makkelijker in slaap komen, het doorslapen ging beter. Het knijpen nam af en ook kon ik beter mijn eigen grenzen liefdevol aangeven waardoor zij meer vertrouwen in mij kreeg. En ik een betrouwbare ouder word/werd waar ze op kan leunen. 
Als ik terug denk aan deze periode en ook wat ik in mijn werk gezien heb, is dat er ondanks dat een verstoorde hechtings-periode heel heftig is, er door liefde, geduld en sensitief en responsief reageren veel groei en herstel mogelijk is. 
Door naar mij zelf en mijn kinderen te luisteren konden wij ons zelf weer HOREN en ZIEN en ontstond er verbinding tussen hoofd en gevoel!
Mijn werkwijze