En dan ben je thuis.....

En dan kom je na weken in het ziekenhuis thuis. Wat hebben we hier naar uitgekeken. Niet meer heen en weer reizen, niet meer toezien hoe je van het ene dipje in het andere terecht komt, niet meer hoeven op schrikken als er weer een alarm bel gaat, ben jij het of is het je buurman/vrouw?

Mijn gevoelens vliegen heen en weer. blij dat de “rollercoaster” waar we nog midden in zitten snelheid zal minderen. Aan de andere kant veel angst. Angst omdat we nu op jou mogen vertrouwen, op ons zelf, op ons gevoel en daarnaast ook het gegeven dat je “gezondheid” en ‘a terme’ (op tijd geboren) bent verklaard!, ook al kom je met sonde-voeding thuis. 

Je ligt in de woonkamer in de kinderwagenbak. Gek dat deze nu na maanden gevuld is. Je zus komt regelmatig even kijken en daarnaast wil ze de aandacht van mama. Die exclusieve aandacht heeft ze zo lang moeten missen. Lichamelijk was ik wel regelmatig thuis, maar met mijn gevoel en gedachten was ik veelal in het ziekenhuis bij jou. 

Nu ben je thuis en stel ik mezelf steeds de vraag. Ojee kan ik dit wel? Ik moet er voor je zijn. Alle scenario’s gaan door mijn gedachten. We moeten blijven buidelen, het hechtingsproces moet wel op gang blijven. Hoe zou het later gaan, zal je er iets aan over houden? Daarnaast de woorden van mijn omgeving. Wat fijn dat ze thuis is, nu kunnen jullie genieten en zal er meer rust zijn. Jeetje wat zijn jullie sterk, knap hoor. Het zijn woorden die door mijn hoofd galmen. Ja, ik ben sterk en ik zal het laten zien. (Ergens hoor ik in mijn achterhoofd een klein stemmetje; Mijn leraar van de mavo tegen mijn moeder ja ze is lui, ze doet er weinig voor en zit alleen maar met haar dikke kont op de scooter). Dit sterkt mij om het tegendeel te bewijzen. Ik zal laten zien dat ik  sterk ben, dat er toch iets van mij terecht is gekomen. Daarnaast een ander stemmetje; die vroeggeboorte zal wel haar eigen schuld zijn, ze werkte ook zoveel en dan ook nog hardlopen. Dat is toch nooit goed voor de baby. 

Huh, ondanks dat het tegendeel wordt verteld zijn het stemmetjes die in mijn hoofd blijven spoken. Ik noem ze nu mijn kleine gewonde innerlijke kindjes (‘nare’ ervaringen die je als kind hebt meegemaakt en waar ‘te’ weinig liefdevolle aandacht voor geweest is, kan zowel bewust als onbewust) in het verleden waren het kern cognities.
Met de kerncognities (*ik kan het niet, ik ben lui, ik let niet op) in mijn gedachten die een grote rol in mijn hoofd spelen is mijn overlevingsstrategie ‘de controle’. Controle over de zorg voor mijn beide meiden. Papa werkt veel en krijgt van ‘mijn controle’ niet veel ruimte. Hij vindt het regelmatig prima want als hij hier tegenin gaat krijgt hij een sneer, want het moet volgens mijn ‘controle’. 

Wanneer jij 3 dagen thuis bent moet ik naar de bedrijfsarts. Want tja, mijn verlof zit erop en het werk wacht weer. In het gesprek met de bedrijfsarts krijg ik te horen dat ik niet ziek ben. Ik mag over 3 weken weer therapeutisch beginnen want ze vindt me nog wat emotioneel. Voor de formaliteit heb ik nog een eind-gesprek met de UWV-arts. Wat een redding: een oud gediende ziet in een paar minuten dat werken zeker nog niet gaat en niet goed is voor zowel jou als voor mij. Wat een opluchting ik kan deze man wel zoenen. Ik mag 6 weken langer thuis blijven en van de kraamtijd “genieten”. 

“Genieten” met een grote G staat in het teken van de voedingen. Ik ben vast besloten om jou te blijven voeden met borstvoeding aan de borst. Dit is bij je zus gelukt en dat zal zeker nu ook weer gaan lukken. Met tepelhoedjes, veel geduld en urenlang weer proberen krijg je er op eigen kracht voeding uit. Wel eerst even op de weegschaal zodat we precies weten wat er in is gegaan. En we nog met de fles en later met de sonde bij moeten voeden. Want hoe sterk je ook bent, je blijft een klein meisje en je groeit minimaal. 

Ik merk uit mijn omgeving dat de reacties omtrent voeding heel wisselend zijn. Vele mensen vele meningen en iedereen geeft zijn eigen kijk en eigen ervaringen mee in wat het beste kunnen doen voor jou. Nu 6 jaar later kan ik dit zien als goedbedoelde adviezen. En bij sommigen speelden daar eigen “gewonde innerlijke kindjes” mee die ze zowel jou als mij wilden besparen. Toen zag ik het als irritant en betweterig, nu kan ik het zien als reacties vanuit een geworden volwassene die wellicht (onbewust) nog pijn-punten uit het verleden heeft. Door dit te ervaren kwam er ruimte voor mij om mijn ‘eigen’ innerlijke gewonde kindjes de ruimte en liefdevolle aandacht te geven. Waardoor mijn kerncognities* steeds kleiner zijn geworden.
Mijn werkwijze